زبان اشاره

در میان اجتماع انسان‌ها، یکی از مهم‌ترین روش‌هایی که افراد می‌توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند زبان‌ گفتاری است. انسان‌ها احتیاج دارند که اندیشه‌هایشان را به زبان آورند و حتی جامعه نیز محتاج شنیدن افکار دیگران، برای رشد و تعالی خود است. اما در این میان کمی برآورده کردن این نیاز برای افراد ناشنوا دشوار است. به همین منظور افراد دارای مشکلات شنوایی باید روش مناسبی را برای برقراری ارتباط اتخاذ‌ کنند.

آیا چیزی درباره زبان اشاره و تاریخچه آن شنیده‌اید؟ در صورت که پاسخ شما خیر است، ادامه این‌ مقاله آموزشی را از دست ندهید‌.

اگر با نگرانی درباره مسائل مختلف مربوط به ناشنوایی و یا هر معلولیت دیگری، این مقالات را می‌خوانید و فکر می‌کنید هر نوع معلولیتی مانند بند و افساری به نام محدودیت، گریبان زندگی شما را گرفته است، به شما توصیه می‌کنیم با وارد شدن به سایت توانیتو و بازدید از انواع خدمات بهداشتی، درمانی و توانبخشی و یا روانشناسی، کمی دید امیدوارکننده‌تری به ادامه زندگی خود داشته باشید.

فراموش نکنید که معمولیت‌های شما و اطرافیانتان، نشلان‌دهنده محدودیت نیست. پس برای طی کردن مسیر استقلال، همین حالا دست به کار شوید!

زبان اشاره چیست!؟

اگر بخواهیم به طور کلی عبارت زبان اشاره را توضیح دهیم باید به این مسئله اشاره کنیم که زبان اشاره نوعی زبان است که افراد ناشنوا می‌توانند به وسیله آن بین خود و دیگر افراد جامعه ارتباط برقرار کنند.

این زبان به جای استفاده از شناسه‌های صوتی از شناسه‌های اشاره استفاده می‌کند. همچنین با استفاده از الگو‌های ترکیبی حرکات دست، بازوها، حالا چهره و استفاده از لب است که می‌تواند به شخص کمک کند که افکار و احساسات خود را بیان کند. در ادامه به بررسی مختصر تاریخچه زبان اشاره و عملکرد آن می‌پردازیم.

تاریخچه زبان اشاره:

به طور کلی، از زمانی که افراد ناشنوا در دنیا وجود داشته‌اند،‌ زبان اشاره نیز در بین افراد دنیا وجود داشته است. اولین برخوردی که انسان‌ها با زبان اشاره برقرار کردند، در قرن شانزدهم میلادی بود. اولین بار پزشکی ایتالیایی تصمیم گرفت که با حروف مکتوب، به افراد کر و لال که تا قبل از آن مورد تمسخر دیگران واقع می‌شدند و متهم به حماقت و کم‌ هوشی می‌شدند، آموزش دهد.

سپس یک سده پس از آن، الفبای انگشتی در میان افراد رواج پیدا کرد که مجددا توانست این برقراری ارتباط را در بین ناشنوایان کمی آسان‌تر کند.

شارل دولوپه فرانسوی کسی بود که که با ابداع نوعی زبان علامتی در این مسیر کمک شایانی به افراد ناشنوا کرد‌. در واقع ابداع وی روشی بود که از حرکات دست به گونه‌ای نوین استفاده می‌شد تا فرد بتواند افکار شخصی خود را بیان کند.

این روند به مرور زمان آنقدر رشد کرد و پیشرفته شد که امروزه می‌دانیم که هر امری که قابلیت بیان به عنوان سخن را دارند، می‌تواند با زبان اشاره نیز بیان شوند. این روزها افراد ناشنوا مانند تمامی افرادی که مشکل مربوط به گفتار و شنیدار رو به رو نیستند می‌توانند احساسات، افکار و تمامی نیاز‌های ارتباطی خود را با دیگران درمیان بگذارند.

زبان اشاره، زبان شفاهی:

شاید تا کنون فکر می‌کردید که زبان اشاره به صورت مستقیم با زبان‌های شفاهی ارتباط دارد‌ و یا در ذهن شما جای گرفته باشد که زبان اشاره، به زبان شفاهی وابستگی داد.

این در حالی است که باید حتما به شما توضیح دهیم که ارتباط بین این دو زبان با یکدیگر به صورت وابستگی خود را نشان نمی‌دهد. حتی جالب است بدانید این زبان ابداع شده، توسط افراد شنوا متولد نشده‌اند.

بنابراین زبان اشاره کارکردی مستقل از زبان شفاهی داشته و ارتباط مستقیمی بین آن‌ها وجود ندارد. یکی از مثال‌های جالبی که درباره استقلال این دو زبان می‌توان استفاده کرد، زبان اشاره انگلستان و آمریکاست. این دو کشور اگرچه از دو زبان شفاهی همانند استفاده می‌کنند، اما زبان اشاره آن‌ها متفاوت از یکدیگر است.

زبان اشاره به صورت بصری و دیداری مورد استفاده افراد ناشنوا قرار می‌گیرد‌ و از ابعاد مختلف قابل بررسی است‌‌. این در حالی است که زبان شفاهی به صورت شنیداری و تک بعدی مورد استفاده خواهد بود‌. با این حال این دو زبان در کنار یکدیگر شکل گرفته و هر دو در مسیر‌های متفاوتی پیشرفت کرده‌اند، اگرچه هر کدام ساختار دستوری و گرامری متفاوتی از یکدیگر دارند.

نکتههای مختلف درباره زبان اشاره:

همانطور که در مطالب فوق مطالعه کردید، زبان‌های اشاره با توجه به استقلالشان از زبان‌های شفاهی، در بین جوامع مختلف انواع مختلفی دارند. در این زبان، یکی از اصول بسیار مهم شکل لغت است که می‌تواند به عنوان عاملی بسیار مهم بررسی شود.

جالب است بدانید که در زبان‌های اشاره یک هجا می تواند چندین واژک را بیان کند. به طور مثال می‌توان به فاعل و مفعول یک فعل اشاره کرد که جهت حرکت آن فعل را مشخص می‌کنند.

با این حال در صورتی که جمله به جمله بررسی کنیم، دو زبان شفاهی و زبان اشاره، می‌توانند زمان برابری را استفاده کنند.

از آنجایی که سیستم‌های نوشتن قدیمی، برای سطح پیچیدگی بسیار زیاد زبان اشاره تولید نشده اند، اغلب این زبان‌ها به صورت مکتوب استفاده نمی‌شوند. به همین منظور برخی از افراد کر و لال، با توجه به سیستم‌های آموزشی مناسب در کشور‌های مختلف، می‌توانند به سطح باسوادی کارآمدی برسند و نتیجتا توانایی خواندن و نوشتن را نیز دریابند.

اگرچه در بسیاری از کشور‌ها چنین امر با ارزش آموزشی قابل ستایش است، اما باید ذکر کنیم که در برخی از نقاط دنیا، سیستم آموزشی افراد ناشنوا بسیار ضعیف عمل می‌کند و نتیجتا این افراد نه‌ تنها در زبان شفاهی خواندن و نوشتن، بلکه در زبان‌های اشاره نیز با مشکلات متعدد مواجه می‌شوند.

سخن پایانی:

ارتباط امری است که پیوندی ناگسستنی با هر موجودی زنده دارد. افراد نیاز به برقراری ارتباط و صحبت کردن دارند. چه از نظر پیشرفت‌های اجتماعی و برطرف کردن نیاز‌های مادی خود، و چه از نظر روانی. گفتگو می‌تواند انسان‌ها را آرام کند. آن‌ها تحت تاثیر فرمایشات دیگران قرار دهد و یا با پیشرفت‌های گوناگون در سطوح مختلف زندگی رو به کند.

بنابراین افراد ناشنوا نیز در تمام طول زندگی خود، احتیاج به صحبت کردن و برقراری ارتباط پیدا می‌کنند. اما آن‌ها به دلیل مشکلات شنیداری از توانایی صحبت کردن نیز برخوردار نیستند. بنابراین زبان اشاره به کمک آن‌ها می‌آید.

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *