شرح کامل از کلمه مناسب سازی شده

یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های اقلیت در جامعه می‌تواند شامل افراد دارای معلولیت و یا سالمندان باشد‌. همانطور که می‌دانیم، برای حضور این افراد در محیط جامعه، نیاز به تغییراتی در مکان‌های مختلف وجود دارد که به عنوان مناسب سازی شناخته می‌شود.

این در حالی است که رعایت نکردن این اصول در ساخت اماکن مختلف، افراد دارای معلولیت و یا برخی از سالمندان را از حقوق ساده شهروندی‌شان محروم می‌کند و مانع حضور آن‌ها در اجتماعات گوناگون می‌شود.

در این بخش از مقالات توانیتو درباره عبارت مناسب‌سازی شده صحبت خواهیم کرد. با ما همراه باشید. 

مناسب سازی به چه معناست؟!

عبارت مناسب سازی برای افراد دارای معلولیت و یا سالمندان مورد استفاده قرار می‌گیرد و به معنای استفاده کامل آن‌ها از محیط اجتماعی، به سادگی و با امنیت کامل است. این افراد نیاز دارند که به طور کامل از تسهیلات گوناگون در جامعه بهره‌مند شوند. بنابراین، به نظر می‌رسد که نیاز است معابر، انواع ساختما‌ن‌ها و محیط‌های عمومی، اماکن مختلف عمومی و یا محیط‌های شهری و یا غیر شهری به گونه‌ای و با شرایطی ایجاد شوند که این افراد بدون مشکل در آن‌ها حضور پیدا کنند. در واقع به این شرایط ایجاد شده به اصطلاح مناسب سازی گفته می‌شود‌.

چرا در اماکن اجتماعی نیاز به مناسب سازی وجود دارد؟!

همانطور که گفته شد، افراد دارای معلولیت و یا سالمندان نیز باید مانند شهروندان بدون معلولیت در اجتماع به فعالیت بپردازند، بدون اینکه با مشکلات ترددی مواجه باشند. بنابراین هدف مهم در مناسب سازی‌های شهری، رسیدن به استقلال افراد دارای معلولیت و یا سالمندان و رعایت حقوق شهروندی آن‌هاست. این استقلال به گونه‌ای برای افراد به وجود می‌آید که با ورود به امکان مختلف و معابر گوناگون، از ابتدا تا انتهای مسیر بدون مانع و یا کمک دیگران، بتواند مسیر را طی کنند.

علاوه بر همه این مسائل، رفع موانع معابر گوناگون، می‌تواند خودشکوفایی و کسب موفقیت‌های مختلف اجتماعی را برای افراد دارای معلولیت به همراه داشته باشه. با حضور بدون خطر و مستقلانه همه انسان‌ها در جامعه با درهم آمیختگی اجتماعی رو به رو می‌شویم. هرچه میزان ممانعت‌های عبوری و یا هر مانع دیگری در جامعه کاهش پیدا کند، اثرات مختلف معلولیت کاهش یافته و افراد به ویژگی‌های بارز و توانمندی خود بیشتر واقف می‌شوند.

محیط و فضای قابل دسترس چگونه است؟!

فضایی را می‌توان قابل دسترس نامید که همه افراد، از جمله افراد دارای معلولیت و یا سالمندان، بتوانند در آن به استفاده از تمام امکانات و تجهیزات به طور مستقلانه بپردازند. اما در برخی از مواقع، موانعی وجود دارد که، نمی‌تواند‌ برای افراد مختلف برداشته شود. ممانعت‌هایی که منجر به عدم حفاظت امینی اشخاص شود، یا مالکیت ملکی را از بین ببرد و یا امنیت را به خطر بیندازد، نمی‌تواند از بین برود.

بنابراین نکته‌ای که باید درباره مناسب سازی بگوییم، این است که حداقل کاری که می‌توان برای حضور حداکثری همه افراد در اجتماع انجام داد، ایجاد طراحی‌های قابل دسترس برای همه افراد جامعه است.

طراحی عمومی و حذف موانع:

حذف موانع ساختما‌ن‌ها و معابر از دیگر نکات درباره مناسب سازی اماکن مخالف است. در واقع حذف مانع باعث می‌شود که افراد دارای معلولیت و افراد ویلچرنشین، به سادگی بتوانند از محیط‌های عمومی استفاده کنند. استفاده از سطوح شیبدار در کنار پله‌ها نمونه‌ای از حذف موانع است که در محیط‌های عمومی استفاده می‌شود.

طراحی عمومی یا همگانی باید به گونه‌ای باشد که همه افراد بتوانند از آن‌ها با بیشترین میزان استفاده کنند. در این طراحی باید نظرات و تدابیر گوناگون‌تری را برای معماری مکان‌های مخالف در نظر گرفت تا طیف گوناگون انسان‌ها بتوانند در این استفاده، شریک باشند.

مناسب سازی مکانهای مختلف باید چگونه باشد؟!

  • آسانسور‌ها

برای تعبیه آسانسور‌ها به عنوان مناسب سازی برای افراد ویلچرنشین باید توجه داشت که فضای کلی آسانسور باید حداقل ۱۴۰*۱۱۰ سانتی متر باشد. همچنین اختلاف سطح کف راهرو و کف آسانسور می‌تواند مانع ورود ویلچر شود، بنابراین باید از وجود اختلاف بین دو کف خودداری کرد.

حداقل برجستگی دکمه‌های کنترل کننده، باید ۵.۱ سانتی متر و قطر دو سانتی متر باشد. علاوه بر آن میزان فاصله آن از کف آسانسور باید حداکثر با ارتفاع ۱۳۰ سانتی متر ایراد شود.

  • راهروها و ورودی‌ها

برای عبور افراد ویلچرنشین از راهروها و یا ورودی‌ها باید به این نکته دقت شود که آستانه در‌ها باید در بیشترین حالت ۲ سانتی متر و برای عرض ورودی  حداقل ۱۶۰ سانتی متر ایراد شود.

برای ساخت راهروها باید دقت کرد که حداقل عرض راهرو‌ها باید ۱۴۰ سانتی متر باشد و علاوه بر آن باید به لغزنده نبودن کف سالن‌ها توجه شود.

نکته مهم برای ساخت سرویس‌های بهداشتی مناسب، باز شدن درب آن‌ها به سمت بیرون و فضایی به اندازه حداقل ۱۵۰*۱۷۰ است. در این محیط بهتر است از دستگیره‌های کمکی و شیرهای آب اهرمی استفاده شود.

  • خیابان‌ها، میادین و معابر

باید برای انتخاب موزاییک مناسب، حتما دقت کرد که از موزاییک‌های سکه‌ای و برجسته در معابر استفاده کرد. این ویژگی برای افراد نابینا دارای اهمیت است.

هرگونه مانعی در پیاده‌رو ها و یا محل‌های عبور باید برداشته شود. عرض پیاده‌روها حداقل باید ۱۲۰ سانتی متر باشد. درصورت نصب تلفن‌های عمومی و صندوق‌های پست باید به ارتفاع حداکثری ۱۰۰ سانتی متر دقت کرد.

  • سطوح شیبدار

برای استفاده از رمپ باید دقت کرد که حداکثر شیب آن باید ۸ درصد و عرض آن باید ۱۲۰ سانتی متر باشد. همچنین برای ساخت سطوح شیبدار دارای پیچ باید از عرض حداقل ۱۵۰ سانتی متر استفاده کرد. لازم است در طرفین سطح شیبدار با ارتفاع ۸۰ سانتی متر و قطر ۳.۵ سانتی متر میله دستگرد نصب گردد. فاصله این میله و دیوار باید ۴ سانتی باشد.

نتیجه گیری

همانطور که در مطالب فوق مطالعه کردید، مکان‌های عمومی برای افراد دارای معلولیت باید به گونه‌ای باشد که خللی در روند زندگی عادی و مستقلانه آن‌ها به وجود نیاید. این نکته به حقوق شهروندی آن‌ها مربوط می‌شود. بنابراین ساخت مکان‌ها و معابر مناسب برای حضور فعال آن‌ها در اجتماع، نکته‌ای است که باید حتما به آن دقت کرد.

پل‌های عابر پیاده، کتابخانه‌ها، معابر و خیابان‌ها، در ورودی‌ها و آسانسور‌ها و… باید به گونه‌ای ساخته و پرداخته شوند که در صورت حضور افراد ویلچرنشین یا نابینا و ناشنوا، مشکلی وجود نداشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *