توانیتو توانمند سازی برای همه

مشکلات آموزشی معلولین کشور

م

مقدمه:

معلولین ۱۰درصد از جمعیت کل جهان را تشکیل می دهند. در دیده‌بان حقوق بشر و کمپین بین‌المللی حقوق بشر، گزارشی ۷۱ صفحه‌ای با عنوان (من هم انسان هستم: تبعیضات ناروا و محرومیت معلولین در ایران) مطرح شد. این گزارش حاکی از وضعیت آن ها در ایران است، این یعنی معلولین در کشور ما در خیابان‌ها و اماکن عمومی با بدرفتاری مردم و کارکنان دولتی روبرو هستند و این باعث سرخوردگی و حتی افسردگی آن‌ها نیز می‌شود.

در حال حاضر ۲۴ هزار دانشجو معلول در کشور است که با مشکلات زیادی روبرو هستند که باید مسئولین حتماً به آن رسیدگی کنند، حدود ۵۰ هزار نفر دارای معلولیت، اعم از (نابینایی، ناشنوایی، معلولیت جسمی_حرکتی و معلولیت روانی) هستند که فقط ۱۸ هزار نفر تحت پوشش بهزیستی می‌باشند.

و البته این آمار نشان‌دهنده این است ۶/۱۰ درصد دانشجوهای ما را معلولین تشکیل می‌دهند. در این صورت است که بسیاری از دانش آموزان ما که معلول هستند ترک تحصیل می‌کنند و حتی نمی‌توانند از مقطع دبستان به بالاتر بروند.

بر اساس اصل سی‌ام قانون اساسی، حق تحصیل برای همه ملت است که معلولین هم جزو همه ملت به‌حساب می‌آیند.

 

مشکلات اساسی معلولین در اماکن آموزشی:

بزرگ‌ترین مشکلات آموزشی معلولین، ساخت نادرست فضاهای آموزشی که شامل (کلاس‌ها، سرویس‌های بهداشتی و ساختمان اداری) به این صورت است که آسانسورهای بزرگ، سرویس‌های بهداشتی مخصوص معلولین و یا درهای اتومات ساخته نشده و ساختمان‌ها مناسب برای افراد غیر معلول در نظر گرفته‌شده است.

مشکلات ساختمان‌ها برای دانشجوهای معلول شامل:

درهای وردی دانشجوها: حتی بودن یک پله در ورودی ساختمان هم برای دانشجوها و دانش آموزان معلول مشکل ایجاد می‌کند. در بیشتر مکان‌های آموزشی حتی یک سرویس بهداشتی مناسب افراد معلول ساخته نشده است و این باعث می‌شود بسیاری از معلولین تمام مدت روز را گرسنگی و تشنگی تحمل کنند تا نیاز به سرویس بهداشتی نداشته باشند.

رفت‌وآمد در خود اماکن آموزشی برای معلولین سخت است، به‌طور مثال استفاده از کتابخانه‌ها که حق طبیعی هر دانشجویی است با مشکل روبرو هستند، حتی اگر هم بتوانند با سختی وارد فضای کتابخانه بشوند، فقط می‌توانند از طبقات پایین آن استفاده کنند.

تشکیل کلاس در طبقات بالا و نبودن آسانسور یا کوچک بودن آسانسور که جای مناسب برای ویلچر ندارد. کوچک بودن درهای ورودی که مانع رد شد ویلچر می‌شود.

  • نداشتن میز و صندلی‌های مناسب معلولین
  • نداشتن وایت بوردهای مناسب افراد که دیگر نیاز نباشد تا تخته‌های سنگین جابه‌جا کنند.
  • بسیاری از دانشجوهای معلول ما دارای خودروی شخصی هستند و برای پارک کردن ماشین خود با مشکلات زیادی روبرو هستند.
  • دانشجویان معلول ساکن شهرستان، برای رفت‌وآمد در خوابگاه هم با مشکلات زیادی مواجه هستند.
  • دسترسی به وسایل نقلیه عمومی به دلیل نبود حتی آسانسور و رمپ سخت هست و همین باعث می‌شود هزینه زیادی برای رفت‌وآمد کنند.
  • معلولین متأسفانه نمی‌توانند در برنامه‌های غیر آموزشی (فرهنگی، هنری و…) دانشگاه‌ها شرکت کنند و این موضوع نه‌تنها به دلیل نبودن امکانات بلکه ندیدن توانایی‌های معلولین است.
  • معلولیت این افراد حتی مانع از انتخاب رشته و مشاغل حرفه‌ای مورد عراقشان می‌شود.

نتیجه:

این مسائل باعث غیبت‌های متعدد دانشجو می‌شود و درنهایت انصراف از تحصیل، شاید تنها کاری که برای دانشجوهای معلول می‌شود این است که رمپ در کنار پله‌ها ایجاد کنند. ولی بااین‌وجود مشکلات معلولین حل نمی‌شود، نیازهای معلولین در محیط آموزشی فراتر از یک رمپ است.

در کشورهای پیشرفته، مکان‌های عمومی حتی دارای پارکینگ ویژه معلولین است و این در حالی است که هنوز برای مکان‌های و معابر عمومی و دانشگاه‌های کشورمان این اتفاق نیفتاده است.

این‌ها در حالی است که طبق قانون ماده ۸ حمایت از حقوق معلولین، این افراد با معرفی به بهزیستی از آموزش رایگان به هم ندارم می‌شوند، اما بااینکه ۱۱ سال از تصویب قانون گذشته است، به‌طور کامل اجرا نمی‌شود و حتی مسئولان سازمان بهزیستی اعلام کردند که بودجه لازم را ندارند و همچنین دانشجویان معلول هم از این موضوع شکایت کردند که به دلیل نداشتن هزینه تحصیل قادر به ادامه تحصیل نیستند.

درباره نویسنده

وحید رجبلو

ارسال دیدگاه

توانیتو توانمند سازی برای همه

ما را دنبال کنید

دسته‌ها

نوشته‌های تازه

بایگانی