توانیتو توانمند سازی برای همه

مشکلات بهداشتی افراد معلول

م

بیماران معلول از هر نوعی که باشند، برای وسایل بهداشتی خود باید هزینه کنند. این وسایل بهداشتی ازآنجاکه به‌صورت مستمر و روتین استفاده می‌شود به همین سبب هزینه‌بر بوده و یک منبع درآمد کافی نیاز است تا این معلولین عزیز بتوانند با آسودگی خاطر به روال عادی زندگی خود ادامه دهند.

در این مقاله سعی شده است تا مشکلات بهداشتی اعم از اقلام بهداشتی کم یاب و یا هزینه این اقلام صحبت شود تا بتوان با گوشه‌ای از این مشکلات آشنا شد.

ازآنجاکه معلولیت ممکن است مادرزادی و در بطن تولد با انسان همراه باشد و یا براثر سانحه و یا تصادف ایجاد شود به چندین دسته متمایز تقسیم می‌شود. اما سخت‌ترین نوع معلولیت، معلولیت از گردن به پایین است، که البته متعاقباً وسایل بهداشتی زیادتری را نیز طالب هستند.

۱-سوند، کیسه ادرار دائمی

بعضی از معلولین که مشکل حرکتی دارند و یا نمی‌توانند بر روی ادرار خودکنترل داشته باشند اولین و مهم‌ترین وسیله موردنیاز آن‌ها سوند است. اما مشکلاتی که به سبب تهیه سوند برای این دست از بیماران ایجاد می‌شود می‌تواند اثرات روانی_بهداشتی زیادی بر روی آنان بگذارد.

به‌عنوان‌مثال یک بیمار معلول را در نظر بگیرید که از گردن به پایین معلول  بوده و اختیاری برای ادرار خود ندارد، او در یک هفته احتیاج به ۲سوند و در ماه به ۶ سوند دارد اما هزینه خرید این وسیله گاها برای بیماران معلولی که وضعیت مالی مناسبی ندارند مشکل‌ساز خواهد بود.

چراکه بیماران معلول عموماً خود قادر به کار و پرداخت هزینه‌های جاری خود نخواهند بود و این‌یک امر منفی و مختل‌کننده در این سیطره خواهد بود.

برخی از بیماران قطع نخاعی که از گردن به پایین و یا حتی کمر به پایین دچار این عارضه گشته‌اند باید به‌جای سوند از کیسه ادرار دائمی استفاده کنند که خود به‌تنهایی می‌تواند سبب بروز حساسیت و یا بیماری‌های التهابی در بیمار عزیز و همچنین هزینه‌های گزاف شود. درواقع اگر مراقب بیمار معلول خود نباشیم ممکن است مشکلات و بیماری‌ها چندجانبه عارض شود و درنتیجه در روحیه خود فرد بیمار و هزینه‌های جاری اخلال ایجاد کند.

۲-پرستار

برخی از بیماران معلول به سبب معلولیت عارضه بر جان، ممکن است مدام در بستر باشند، این امر ازآنجاکه به‌صورت مستمر سبب ایجاد زخم بستر می‌شود به همین سبب یا باید خانواده همواره با بیمار معلول عزیز همراه باشد و در طی هر دو ساعت یک‌بار مکان او را تعویض و یا از پهلویی به پهلوی دیگر وی را بچرخاند و یا باید پرستار همواره و یا نیمه‌وقت در خدمت باشد. هزینه‌های همراهی برای پرستار بسیار بالا بوده  و در درازمدت ممکن است معیشت خانواده را مختل نماید.

۳-پوشک

بیماران معلول ازآنجاکه از اندام حرکتی خود استفاده نکرده و تقریباً حدود ۹۰% این افراد از بدن خود دیگر کار نمی‌کشند به همین سبب میزان مصرف آنتی‌بیوتیک در این بیماران بسیار شایع است.

آنتی‌بیوتیک مصرفی، شرایطی را بر بیمار تحمیل می‌کند مانند نوشیدن آب به مقدار بسیار زیاد. اما نوشیدن آب به‌تنهایی منجر به بروز مشکل نیست بلکه تأثیر مستقیم نوشیدن آب با ادرار و دفعات ادرار معلولین می‌تواند خود مشکلاتی برای آنان ایجاد کند.

در همین اواخر به سبب بروز مشکلات، پوشک نایاب و یا باقیمت‌های گزافی به دست مردم و اعم از خانواده‌های معلولین می‌رسد. این امر خود می‌تواند علاوه بر تأثیر روانی که بر فرد بیمار و خانواده می‌گذارد تمکن مالی آن خانواده را نیز زیر سؤال ببرد.

۴-گاز استریل، پماد، دستکش

عواملی ازجمله رسیدگی نادرست و یا مدت‌زمانی که بیمار معلول در بستر به سر می‌برد سبب شود تا بیماری دیگری علاوه بر بیماری معلولیت بر آنان عارض شود بانام زخم بستر.

زخم بستر به سبب نداشتن تحرک بیمار و یکجا ماندن اندام‌های او ایجاد می‌شود که برای جلوگیری از بروز این بیماری باید اقدامات مناسب صورت گیرد.

زمانی که یک بیمار معلول با بیماری دیگری به نام زخم بستر مواجه می‌شود پیگیری و رسیدگی به احوالات بدنی و روحی او باید چندین برابر شود. به‌عنوان‌مثال هرروزه باید زخم‌ها تمیز، پماد زده‌شده و شست‌وشو شوند. وسایل موردنیاز برای این امر روزبه‌روز یا گران‌تر و یا نایاب‌تر می‌شوند.

برای ما انسان‌های عادی بتادین و ضرورت آن در خانه یک امر غیر واهی تلقی می‌شود، درصورتی‌که برای یک بیمار معلول(قطع نخاعی) بتادین یکی از اقلام بهداشتی موردنیاز و حیاتی به‌حساب می‌آید.

گاه می‌شنویم که معلولین عزیز برای صرفه‌جویی در مخارج لوازم بهداشتی خود از وسایل یک‌بارمصرفی که یاد شد مانند سوند، دستکش و کیسه ادرار دائمی چندین بار استفاده می‌کنند که استفاده مکرر از آنان خود منجر به بروز بیماری‌های عفونی و بستری بیماران معلول عزیز در بیمارستان می‌شود. این سلسله می‌تواند خود سبب بروز مشکلات روانی در بیمار گردد.

بیماران معلول برای ضدعفونی کردن این لوازم بهداشتی باید از ماده‌های ضدعفونی‌کننده گران‌قیمت استفاده کنند که خود هزینه‌بر بوده و برای جایگزین کردن آن از بتادین استفاده می‌کنند اما بتادین نمی‌تواند آن میزان از تمیزی و ضدعفونی‌کنندگی که باید را در این وسایل ایجاد کند و هرکدام از این موارد ممکن است سبب بیماری عفونی و بستری شدن بیمار شود.

ویلچر، واکر و دیگر اقلام حرکتی

این وسایل اگرچه وسایل بهداشتی نیستند اما اگر به‌موقع و درست در دسترس معلولین قرار گیرند ممکن است از بروز برخی از بیماری‌ها ازجمله زخم بستر و ازکارافتادگی اندام‌های حرکتی دیگر که با تحلیل آنان سیستم ایمنی بدن کاهش‌یافته و بیماری‌ها عفونی در بدن آنان شیوع می‌یابد جلوگیری کند.

اگر یک معلول ویلچر در اختیار داشته باشد و بتواند بیرون برود به همین سبب ممکن است در هنگام ارتباط با بیرون و افراد جامعه به‌مرور به دنبال شغل باشد و ازنظر روحی بهبود یابد.

شغل پیدا کردن اگرچه برای همه انواع معلولین امکان‌پذیر نیست اما می‌تواند درصد معلولین ازکارافتاده را کاهش دهد و برای جبران هزینه‌ها یک راهکار مناسب تلقی گردد.

در پایان گفتن این امر خالی از لطف نیست که سازمان بهزیستی کمک‌هایی را ماهانه در اختیار معلولین عزیز قرار می‌دهد اما این کمک‌ها کفاف یک ماه را نمی‌دهد و بر مشکلات معلولین بیش‌ازپیش می‌افزاید.

بحران‌هایی مانند بحران خرید پوشک هیچ دسته‌ای از مردم را به‌اندازه خانواده‌های معلول اذیت نکرد. به امید روزی که این بیماران تنها به فکر بیماری خود باشند و هیچ حاشیه دیگری در این میان نباشد.

درباره نویسنده

وحید رجبلو

ارسال دیدگاه

توانیتو توانمند سازی برای همه

ما را دنبال کنید

دسته‌ها

نوشته‌های تازه

بایگانی