معلولیت شناسی

معلولیت شناسی

معلول کیست

قشری از جامعه متشکل از انسان‌هایی، که دچار ضایعه‌های جسمی و یا ذهنی هستند. این بیماری برای افراد سبب می‌شود تا کارایی و کارآمدی خود را ازدست‌داده و استقلال را از آنان می‌گیرد. معلولیت می‌تواند مادرزادی و یا براثر سانحه ایجاد شود. نابینایی، ناشنوایی، ازکارافتادن دستگاه‌های حرکتی و یا عقب‌ماندگی ذهنی هرکدام می‌توانند علتی برای معلولیت باشند.

کمپین‌های معلولین

معلولین عزیز اگر آموزش نبینند و یا از هر طریق زیر نظر و کنترل نباشند به‌عنوان یک مصرف‌کننده در جامعه در نظر گرفته می‌شوند درصورتی‌که اگر خانواده‌ها و یا مددکاران عزیز این معلولین را شناسایی و توانایی‌های موجود در آنان را شکوفا کنند، می‌توانند از آنان در توسعه جامعه و حداقل در مصرف‌کننده تمام نبودن آنان بهره گیرند.

به‌عنوان‌مثال نابینایان(روشن‌دلان) اگرچه از قدرت بینایی به دور هستند اما گوش شنوا و قدرت لامسه بسیار بالایی دارند و به همین سبب می‌توان آنان را در کارهایی مانند حفظ قرآن، ترتیل و یا حتی نویسندگی مشغول به کارکرد. مثال دیگری از معلولین، مؤسس شرکت توانیتو است. اگرچه او معلولیت دارد اما از طریق طراحی وب‌سایت و اپلیکیشن توانست هزینه‌های زندگی خود را تأمین کند تا هم برای جامعه مفید واقع شود و هم حس سربار بودن را از خود دور کند. اکنون او یک کارآفرین نمونه است.

ازدواج

معلولین هم مانند هر انسان دیگری حق ازدواج دارند. البته که قابل‌توجه است که ازدواج باهم قشر خود می‌تواند مناسب‌تر باشد چراکه درک درستی از موقعیت‌های خود خواهند داشت و همین امر سبب می‌شود تا زندگی بهتر و آرام‌تری را داشته باشند. پس از مرحله ازدواج با کمک و همراهی مشاور می‌توانند برای بچه‌دار شدن اقدام نمایند و مانند یک فرد عادی در جامعه زندگی کنند. تمامی این مراحل و این آزادی عمل‌ها برای یک معلول، زمانی تحقق می‌یابد که اطرافیان به‌طورقطع ابتدا دوره‌هایی را گذرانده باشند و همواره همراه و یاور آنان باشند.

کمک از معلولین

همواره گفته‌شده است که در هر قشری که زندگی کنید می‌توانید مشکلات و نوع زندگی آنان را بهتر و راحت‌تر درک کنید. به‌عنوان‌مثال یک معلول قطع نخاعی تنها درد و مشکلات و شیوه شاد زندگی کردن را برای معلولی از همین نوع درک می‌کند و ما انسان‌های سالم تنها می‌توانیم کمک و همراهی برای او داشته باشیم.

در این میان بهترین کار ممکن این است که از خود معلولین کمک گرفته شود برای شناخت، ساخت و تهیه وسایل موردنیاز معلولین. معلولین ازآنجاکه دغدغه زندگی شلوغ و پرمشغله ما انسان‌های عادی را ندارند به همین خاطر ذهن خلاق و ایده‌های جذابی را تشریح می‌کنند. می‌توان با شناخت مناسب این مهارت‌ها و باور معلولین از خود آنان در پیشرفت جامعه و البته کمک به هم نوعان آنان بهره جست.

قوانین مربوط به معلولین

در کشور ایران در سال ۱۳۸۳ مجلس شورای اسلامی ۱۶ قانون در ارتباط با حمایت از معلولین به تصویب رساند و این ۱۶قانون جزء مهم‌ترین قوانین ایران به شمار می‌آید.

روز معلول

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۲ روز جهانی معلول را ۳ دسامبر انتخاب نمود که به تاریخ ایران ۱۲آذر است. سازمان ملل متحد با انجام این کار هدفی را به تحقق نشاند که آن‌هم شناساندن جامعه معلولین به افراد سالم و باز کردن جایی برای شروع فعالیت آنان بود. درواقع هر زمان که اطلاعات و دید ما نسبت به این قشر افزایش یابد، می‌توانیم از معلولین عزیز در تمامی قسمت‌ها ازجمله اقتصادی، اجتماعی و سیاسی استفاده نماییم.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۸۱ این سال را به‌عنوان سال جهانی معلولین معرفی نمود و با این کار قدرتی درخور این قشر به آنان داد که اگر ازنظر جسمی و یا روحی دارای مشکل هستید اما ما انسان‌های عادی به فکر شما بوده و به شما احترام می‌گذاریم همچنین با این کار این جامعه و اقشار آنان را به‌خوبی به مردم معرفی نمود.

تأثیر رسانه

رسانه یک وسیله ارتباطی جمعی است که همیشه می‌تواند ردی از تفکر و شیوه زندگی را به نحوی مناسب در زندگی افراد ایجاد کند. درواقع اگر رسانه‌های جمعی دست‌به‌کار شوند و این قشر را به‌خوبی به همراه توانایی‌ها و البته به همراه مشکلاتی که پیش رودارند به تصویر بکشند، مصاحبه کنند و به آنان بها دهند. به همین دلی می‌توان گفت توانسته اند رسالت خود را حفظ کرده و در اطلاع‌رسانی قشر معلول کمک شایانی نمایند.

درواقع رسانه با این عمل می‌تواند انسان‌هایی که خود را به خواب‌زده‌اند و می‌گوید به هر دری که می‌زنیم بسته است را بیدار کنند. چراکه معلولیت مانع نشده است که این قشر از حرکت بایستند و هرکدام از آنان توانسته‌اند در جایگاه خود یک کارآفرین، شاغل و یا حتی یک مادر و پدر خوب باشند.

همراهی شما

این نکته قابل‌تأمل است که توجه به این قشر می‌تواند هدفی برای بهبود کارایی جامعه باشد و اگر ما از همین‌الان در این هدف سرمایه‌گذاری کنیم مطمعنا می‌توانیم عملکرد بهتری در جامعه را شاهد باشیم. دولت به‌تنهایی نمی‌تواند نیازها و امکانات مناسب را در اختیار معلولین قرار دهد اما اگر کمک و همراهی شما عزیزان در کار باشد. معلولین هم کمتر احساس تنهایی کرده و وارد عرصه‌های مختلف می‌شوند و چه‌بسا که همین معلولین عزیز کمک‌حال ما در جامعه شوند.

بهتر است این فرهنگ در جامعه ایجاد شود که معلول احتیاج به ترحم ندارد بلکه باید آموزش داده شود و مهارت‌های او شناسایی‌شده تا بتواند، فردی موفق و مستقل در جامعه باشد. شروع این تفکر با احداث مدرسه‌ای با همراهی آقایان محمد خزائلی و باغچه‌بان انجام شد که این مدارس مخصوص کودکانی ساخته‌شده است که معلولیت داشته تا از همان کودکی خود را باور کنند.

اما توجه به قشر معلول تنها برای زمان سخنرانی و یا احداث یک مدرسه یا پل برای عابران پیاده یا هر کار دیگر نیست بلکه این قشر نیاز به توجه مستمر و همگانی دارند. بهتر است فرهنگ‌سازی برای قشر معلول به‌گونه‌ای انجام شود که آنان را عضوی از جامعه بدانیم. کمترین کار وسیله‌های کمکی برای سوارشدن به اتوبوس و یا مترو است، و مهم‌ترین آنان دوری کردن از نگاه نابِ جا و ترحم‌انگیز ما انسان‌های عادی به آنان، زمانی که در کوچه و خیابان در حال تردد هستند، است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *