معلولین

معلولین پس از مرگ والدین شان و وظیفه جامعه و خانواده در قبال آن ها

تنهایی معلولین پس از مرگ والدین شان

در این مقاله به بررسی آسیب‌های روحی و جسمی که می‌تواند معلولین پس از مرگ والدین شان را با مشکلات اساسی مواجه سازد، می‌پردازیم. ابتدا انواع معلولیت‌ها را بررسی کرده و به وظیفه والدین در قبال این افراد و نقش مهمی که در برابر فرزندان دارای معلولیت خود دارند می‌پردازیم، سپس وارد مبحثی می‌شویم که آسیب‌های ناشی از فقدان والدین و راهکارهای لازم برای آن را بررسی می‌کند.

تنهایی معلولین

انواع معلولیت

معلولیت یک پدیده فیزیولوژیکی است که همیشه در هر جامعه‌ای وجود داشته و به دور از زندگی انسان‌ها در جوامع مختلف نبوده است.

معلولین به یکی از این دو شکل با این آسیب مواجه می‌شوند:
– ارثی و اکتسابی
از ابتدا و یا به‌مرور در سال‌ها بعد به‌عنوان میراث خانوادگی با این پدیده مواجه می‌شوند.
– سانحه یا تصادف
سانحهٔ شدیدی مانند تصادف با وسایل نقلیه یا سقوط یا هر چیزی که می‌تواند آسیب شدیدی به جسم یا مغز شخص وارد کند.

شایع‌ترین معلولیت های جسمی در کودکان

معلولیت‌ها انواع مختلفی دارند که شناخت هرکدام از آن‌ها به خانواده‌هایی که با افراد دارای معلولیت سروکار دارند، کمک شایانی خواهد کرد.

انواع معلولیت‌های جسمی

– حسی- حرکتی
مانند فلج اطفال، دیستروفی عضلانی
– احشایی
مانند صد صرع، تالاسمی
– حسی
مانند نابینایی و ناشنوایی

وظیفه والدین و اطرافیان نزدیک در قبال معلولین

افراد دارای معلولیت از لحاظ عاطفی و جسمی شرایطی دارند که آن‌ها را نسبت به افراد فاقد معلولیت متمایز می‌کند. آن‌ها چه از زمان کودکی با این مشکل روبه‌رو باشند و چه در سانحه‌ای آسیب دیده باشند، خود را طرد شده و جدا نسبت به بقیه می‌پندارند، پس نباید با رفتارهای نادرست و اشتباه خود که در برخی موارد به‌طور ناخواسته شکل می‌گیرد موجب رنجش خاطر و ناراحتی آن‌ها شویم.

افرادی که رابطهٔ نزدیک‌تری با این اشخاص دارند باید آگاهی لازم نسبت به رفتار خود داشته باشند چون رفتار و عملکرد آن‌ها تأثیر بسزایی در رشد جسمی، تربیتی و حسی آن‌ها خواهد داشت. کلید اصلی انگیزه افراد دارای معلولیت برای ادامه زندگی و کم نیاوردن، در اختیار والدین و نزدیکان آن‌هاست؛ بنابراین والدین برای رشد سالم جسمی، عاطفی، اجتماعی و روانی کودک نقش مهمی ایفا می‌کنند.
والدین ابتدا پس از مواجه شدن با فرزندی دارای معلولیت، می‌ترسند و سردرگم می‌شوند؛ اما آن‌ها سعی می‌کنند با دور کردن تنش‌ها و نگرانی‌ها شرایط سالم و مطلوبی برای فرزندشان فراهم کنند. فرزندان دارای معلولیت به دلیل نیازهای عاطفی بیشتری که در خود حس می‌کنند از طریق برقراری ارتباط نزدیک با والدینشان این نیاز را برطرف می‌سازند، پس خانواده نقش اساسی در پرورش رشد عاطفی آن‌ها دارد. وابستگی والدین با فرزند دارای معلولیت بیشتر شده و حضور آن‌ها زمینه‌ساز فراهم آوری شرایط مناسبی برای فرزندشان است که بتوانند توانایی خود را به شکل‌های دیگری عرضه کنند و در جامعه جایگاه مناسب خود را بیابند.

توانیتو همراه شماست تا افرادی با نیازهای خاص، از کلیه خدمات درمانی و عمومی متناسب با شرایط جسمی خود بهره‌مند شوند.

 

نقش فقدان یا مرگ پدر و مادر در زندگی معلولین

واضح و شفاف است که هیچ‌کس همچون پدر و مادر نمی‌تواند حواس‌جمعی لازم نسبت به افراد دارای معلولیت را داشته باشد. آن‌ها همین‌که تفاوت خود نسبت به اکثریت انسان‌های جامعه را می‌دانند کافی است تا از لحاظ روحی و آسیب جسمی در خطر باشند چه برسد به آنکه نقطه امن خود که داشتن پدر یا مادر یا هر دو هست را از دست بدهند. آن‌ها با توجه به موقعیتی که دارند، حساس‌تر از افراد فاقد معلولیت هستند و هر رفتار نادرست و غیرقابل درکی، می‌تواند لطمه بزرگی به افراد دارای معلولیت وارد کند. در نتیجه مرگ پدر و مادر ممکن است موجب حساسیت عاطفی بیشتر آن‌ها شده و این افراد را در معرض آسیب‌های روانی بیشتری قرار دهد.

هیچ‌کس به اندازه پدر و مادر نمی‌تواند همدم و همراه خوبی برای افراد دارای معلولیت باشد. اگر خواهر و برادری دارند باید از آگاهی لازم برخوردار شوند تا بتوانند نیازهای عاطفی آن‌ها را برآورده کنند. نباید با نادیده انگاشتن یا برخورد نادرست و کم‌توجهی خود آن‌ها را بیشتر با شرایط سخت روحی که دارند مواجه سازند.

معلولین پس از مرگ والدین شان نیاز شدیدی به مورد توجه قرار گرفتن در جامعه نیز دارند. جامعه و نهادهای مربوطه با عملکرد و رفتاری که دارند می‌توانند انگیزه ادامه زندگی را در این افراد بیدار نگه‌دارند. اکثر افراد دارای معلولیت در زمینه‌های مختلف مانند موسیقی، نگارش، شعر، کاردستی، نقاشی، ریاضی، حساب‌وکتاب یا هر چیزی که توانایی اجرای آن‌ها داشته باشند استعداد کافی دارند، فقط باید استعداد و توانایی آن‌ها شناسایی شود. آن‌ها از طریق تخلیه روحی خود می‌توانند در یک حرفه مشخص پیشرفت چشم‌گیری داشته باشند.
جامعه و اعضای دیگر خانواده می‌توانند با فراهم کردن شرایط مطلوب، افراد دارای معلولیت را نسبت به کارهایی که می‌توانند در آن‌ها موفق باشند، آشنا سازند. با بها دادن به این افراد می‌توان جایگاه اجتماعی آن‌ها را ارتقا داد و کاری کرد که حس خوبی نسبت به خود و عملکردشان داشته باشند. بالا رفتن اعتمادبه‌نفس و تکیه به خود و توانایی‌های خود به افراد دارای معلولیت کمک می‌کند تا بتوانند روی پای خودشان بایستند و به‌مرور با فقدان خویش کنار بیایند.

بهتر است خانواده‌ها به‌خصوص والدینِ افراد دارای معلولیت از همان ابتدا که فرزندشان با مشکل و آسیب مربوط به معلولیت خود مواجه می‌شود، در کنار غنی کردن نیاز عاطفی آن‌ها درصدد آن باشند که از میزان وابستگی این فرزندان به خود بکاهند. والدین باید این فرزندان را نسبت به توانایی‌هایی که می‌تواند جایگاه ارزشمندی برای آن‌ها ایجاد کند، آگاه سازند. در این صورت از لحاظ حسی و روحی رشد کرده و از همان ابتدا با اعتمادبه‌نفس درونی خود می‌توانند علایقشان را به‌کارگیرند.

پدر و مادر باید کاری کنند که فرزند با فقدان آن‌ها توانایی اداره خویش و انجام کارهای خود را داشته باشد و پس از سوگواری کوتاه‌مدت به زندگی‌اش ادامه دهد.

استعداد معلولین

و در پایان
نهادهای خانواده، جامعه، مراکز و مدارس مربوط به پرورش افراد دارای معلولیت نقش مهمی برای ارتقای حسی و عاطفی این افراد بازی می‌کنند. آن‌ها باید راهکارهای لازم برای پرورش عاطفی و عدم وابستگی این افراد را بیابند و در کنار توجه و فراهم کردن نیازهای لازم این اشخاص، آن‌ها را نسبت به اعتمادبه‌نفس و توانایی خویش آگاه سازند. کافی است که افراد دارای معلولیت خود را تافته‌ای جدا بافته ندانند و در جامعه همچون افراد فاقد معلولیت به دنبال اثبات خویش باشند.

توانیتو سامانه ارائه خدمات به توانیابان، سالمندان، بیماران و افراد با نیازهای خاص در خدمت شماست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *