توانیتو توانمند سازی برای همه

نکات مهم در مراقبت از معلولین جسمی

ن

مقدمه:

معلولین دارای محدودیت هایی هستند، محدودیت‌های ایجادشده برای افراد معلول جسمی به‌شدت و نوع معلولیت ایجادشده بستگی خواهد داشت که باعث چگونگی برخورد خانواده در اجتماع و نحوه زندگی آن‌ها می‌شود. بعضی افراد که باورهای غلط در آن‌ها رخنه کرده است نتیجه این معلولیت را گناهان گذشته خود دانسته و آن‌ها را عذابی الهی به‌حساب می‌آورند.

آموزش همدلی:

یکی از بهترین راه‌ها برای بهتر کردن روابط ببین اعضای خانواده‌ای که دارای فرد معلول جسمی هستند ایجاد رابطه همدلی بین اعضا است به‌طوری‌که باید در انجام کارهای گروهی به هر فرد از اعضای خانواده باید متناسب با توانایی آن‌ها کارها را تقسیم کرد تا کار را به‌درستی انجام داده و ازینکه توانسته‌اند در انجام کارها سهیم باشند خرسند شوند.

همچنین این همدلی به افراد آموزش می‌دهد که هر فرد متناسب با توانایی‌های که دارد می‌تواند مثمر ثمر واقع شود و لزوماً همه افراد با یکدیگر برابر نیستند و هرکس توانایی انجام کاری را در خود دارد.

مثبت فکر کنید:

معلولیت فرزند شاید تأثیر چشمگیری در زندگی اعضای خانواده داشته باشد وزندگی آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد اما در زندگی‌هایی که عشق و علاقه و عواطف مثبت بر آن‌ها حاکم است، معلولیت فرزند تأثیر چشمگیری بر زندگی نخواهد داشت اما در مقابل زوج‌هایی که بدون عشق و علاقه با یکدیگر ازدواج‌کرده‌اند وجود فرزند معلول مشکلات بسیاری را برجای خواهد گذاشت.

تفریح و سرگرمی:

تفریح و ورزش موجب سلامتی جسمی و روحی افراد معلول جسمی خواهد شد. با توجه به اینکه بیشتر این افراد نمی‌توانند از امکانات موجود در جامعه استفاده کنند (به دلیل اینکه زیرساخت‌های مناسب برای تفریح و ورزش معلولین در نظر گرفته نشده است) تفریح و ورزش برای این دسته از افراد تبدیل به یک معضل جدی شده است.

مشارکت اجتماعی:

افراد معلول جسمی باید در سازمان‌هایی که برای حمایت و تصمیم‌گیری یا انجام کارهای آن‌ها تشکیل‌شده شرکت داشته باشند تا بتوانند مشکلات همنوعان خود را به‌طور مستقیم ارزیابی کنند و به اطلاع مسئولان گران‌قدر برسانند. همچنین وجود چنین مکان‌هایی به افراد معلول کمک می‌کند تا روابط اجتماعی برقرار کرده و استقلال اقتصادی پیدا کنند و روحیه‌ای مقاوم‌تر پیدا کنند.

آموزش و فرهنگ:

باید فرصت‌هایی را در اختیار معلولان جسمی عزیز قرار دهیم تا بتوانند استعدادهای خود را شکوفایی کنند، استعدادهایی اعم از هنری، فرهنگی، ورزشی و … و از آن‌ها نه‌تنها در جهت منافع شخصی بلکه در جهت منافع ملی نیز استفاده کنند. لذا باید دسترسی معلولان جسمی عزیز به ابزار و کلاس‌های موردنظرشان فراهم شود تا با خیالی آسوده به کار خود ادامه دهند.

ترحم نه، احترام:

برقراری ارتباط اجتماعی با معلولین جسمی باید از نوع احترام باشد نه ترحم. تفاوت این دو نوع رفتار در این است که در حالت اول طرف مورداحترام، انسانی بزرگ به شمار می‌آید، اما در گزینه ترحم، مخاطب انسانی ذلیل و خوار است که باید همواره دست او را گرفت. هنگام ترحم به شخصیت و روحیات افراد توجه نمی‌گردد. به یاد داشته باشیم آنچه باعث موفقیت افراد می‌شود اراده است و زمانی که اراده‌ای در کار باشد هیچ‌چیز نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد.

اشتغال معلول جسمی:

اشتغال هر فرد در زندگی موجب استقلال اقتصادی آن فرد خواهد شد. داشتن شغل به هر فرد اعتمادبه‌نفس لازم و هویت اجتماعی می‌بخشد. متأسفانه تعداد زیادی از معلولان جسمی به‌رغم گذراندن تحصیلات عالیه و کسب دانش و مهارت لازم در رشته خود نمی‌توانند به اشتغال مناسب برسند.

درزمینه اشتغال‌زایی برای افراد دارای معلولیت جسمی با افراد سالم اختلاف‌های زیادی وجود دارد و تقریباً میزان اشتغال‌زایی برای افراد سالم دو برابر افراد معلول است این در حالی است که دولت موظف است طبق قانون‌های تصویب‌شده ۳ درصد از اشتغال را برای معلولان اختصاص دهد ولی این قانون تاکنون به‌صورت مطلوب اجرانشده و شاهدیم که موضوع اشتغال معلولان، با بی‌مهری روبه‌رو گردیده است. به‌ناچار تعداد قابل‌توجهی از معلولین جسمی، باید بیشترین وقت خود را در میان خانواده سپری کرده وزندگی خود را به‌سختی ادامه دهند.

کمک به معلولین جسمی:

کمک کردن به هم نوعان خود هم در قرآن و هم در جهان امروز بسیار سفارش شده است. کمک رساندن باید به‌گونه‌ای باشد که برای بزرگ‌نمایی و خودنمایی نباشد و جنبه کمک کردن داشته باشد. کسانی که باانگیزه خودنمایی و ارضای حس خودبزرگ‌بینی و فخرفروشی به دیگران کمک می‌کنند، راه را اشتباه می‌روند.

کمک به افراد معلول به این معنا نیست که همهٔ کارهای آن‌ها را انجام دهیم بلکه بدین معنی است که در کارهایی که توانایی انجام آن را ندارند کمک کنیم. فراهم ساختن امکان شرکت واقعی معلولان جسمی در زندگی اجتماعی، در آن‌ها دلگرمی، اعتمادبه‌نفس و نشاط می‌آفریند.

در پایان:

افراد سالم جامعه باید بدانند و بدان آگاه باشند که معلولین جسمی نیازی به ترحم ندارند بلکه باید به آن‌ها کمک کنیم تا بهتر دیده شوند و بتوانند برای خودکاری را ایجاد کرده و مستقل شوند. باید این حقیقت را بپذیریم که اگر فرد معلول به درون جامعه برمی‌گردد و به فعالیت می‌پردازد، حتماً توانمندی دارد.

درباره نویسنده

وحید رجبلو

ارسال دیدگاه

توانیتو توانمند سازی برای همه

ما را دنبال کنید

دسته‌ها

نوشته‌های تازه

بایگانی